قول من لا یطاع

قاتلکمُ الله! لقد ملاءتم قلبی قیحاً... و افسدتم علیَّ راءیی بالعصیان و الخذلان، حتی قالت قریش: "انَّ ابن ابی طالبٍ رجلٌ شجاعٌ، و لکن لا علم لهُ بالحرب!" لله ابوهُم! و هل احدٌ منهم اشدّ لها مِرساً، و اقدمُ فیها مقاماً منّی؟! لقد نهضتُ فیها و ما بلغتُ العشرین، و ها انا قد ذرّفتُ علی السّتَّین، و لکن لا راءیَ لمن لا یُطاع.

ترجمه ی فارسی شما را گمراه خواهد کرد. سعی کنید همین لغت عربی را بفهمید. و این هم راهنما:

قیح: چرک و زخم

لله ابوهم: پدر آمرزیدگان

مراس: ورزیدگی و کوشش

ذرّفتُ: افزودم

جمله ی آخر متن مجملیست جهت خوانش حدیث مفصل...

دلیل پیشرفت علمی ژاپن

    روزی از دلایل پیشرفت و تحول بسیار سریع کشور ژاپن از من سوال شد. ژاپن کشوری است که الان از بزرگترین کشورهای صنعتی به حساب می آید در حالیکه کمتر از یک قرن قبل جزو کشورهای عقب مانده بود. در جواب گفتم که دلیل اصلی این پیشرفت علمی و تکنیکی سریع در روش های تربیتی آنان نهفته است. در کشور ژاپن جز مربی و معلم ژاپنی کسی کودک ژاپنی تربیت نمی کند و آموزش نمی دهد. به طور کلی، در آنجا گرفتن شغل معلمی برای خارجی ها ممنوع است. اگر علم و تکنیکی وجود داشته باشد که ژاپنی ها به آن نیاز داشته باشند و در ژاپن نباشد، ژاپنی رشد یافته و سازنده برای اندوختنش سفر می کند. بعد بر می گردد و آن را به مردم کشورش آموزش می دهد. و این امری منطقی است.

   اگر ما زمین های استعمار شده ی کشورمان را آزاد کنیم جز هم وطن کسی مالک و صاحب آن نمی شود و کسی جز او در آن خدمت نمی کند. پس چگونه ذهن و خرد فرزندانمان را در اختیار بیگانگان قرار دهیم-که اهمیتش از زمین کشاورزی بیشتر است- تا بیگانه هر کار خواست با آن ذهن و عقل انجام دهد؟! در صورتی که فرزندان ما امید ما برای بدست آوردن آینده ی بهتر علمی و تکنیکی هستند. و سپردن آنها به بیگانه، مخصوصا استعمارگران گذشته بزرگترین فاجعه برای کشورهایی است که بدون هیچ گونه پیشرفت علمی و تکنیکی دگرگون شده اند.

   اکنون به ناچار باید در سرزمین های اسلامی تصفیه ی مربی ها و معلمان انجام شود و اگر به تعداد کافی معلم برای همه ی رتبه ها و رشته ها نداشته باشیم، در جمع کثیر دانشجویانی که علم آلوده و ناصالح را فرا می گیرند نیز هیچ خیری نخواهد بود. این جوانان محصل بهترین نهال آینده هستند و ما شکوفایی و پیشرفت علمی آنان را می خواهیم. مانند همان پیشرفتی که در قرون اولیه اسلامی داشتیم. لذا علم سالم کم بهتر از علم زیاد مسموم است.

---

منبع:

مجله توحید(عربی زبان)، جمادی الاخر1406هجری/1986میلادی، شماره بیستم، سازمان تبلیغات اسلامی

قسمتی از ترجمه ی مقاله ی دکتر بشیر ترکی