بچه که بدنیا می آید خودش گریه کردن و خندیدن بلد است. مامان و بابایش هم قربان همه ی صداها و حرکاتش می روند، منتها این خیلی فرق دارد با آن که بلاخره بچه یاد می گیرد بگوید مامان... بگوید بابا...

چقدر فرق می کند؟ فرقش این است که آن کلمات را خود مامان و بابا یادش داده اند، وقتی مامان می نشیند جلوی بچه و به او می گوید بگو مامان...دارد راه صحبت کردن با مامان را یادش می دهد. بچه یاد می گیرد که هر وقت به مامان احتیاج داشت بگوید مامان...

خدا که از مامان مهربان تر است، مگر ممکن است یادمان ندهد چه طوری باید صدایش کنیم؟ خدا که از مامان مهربان تر است، یک حرف هایی یاد ما بچه های دنیا داده است، هر وقت یاد بگیریم آن حرف ها را تکرار کنیم بیشترتر عاشقمان می شود...

خدا نشسته تو روی تو می گوید بگو «هو الله احد...» تو نمی گویی؟! واقعا که! با مامانت هم همین طوری رفتار کرده ای؟!